USA motor ride: oktober 2005

zaterdag, oktober 15, 2005

RITS 66

Reisverslag van onze trip naar USA van 17 tot en met 30 september 2005.
De naam van de trip is afgeleid van onze oudste deelnemer, Nico Rits (66 jaar).

Report of our bike trip in USA from Sept 17 2005 tot Sept 30 2005.

The name of the trip comes from the name of the oldest biker, Nico Rits (66 years young)

Inleiding: Waarom deze rit?

Deze rit is georganiseerd in opdracht van Frans Jonckheere, de man die mij dwong mijn motorrijbewijs te gaan halen omdat hij niet alleen op les wilde gaan.
Nou Frans, bedankt hoor!! Het was me het ritje wel!!

Even de historie:
Begin 2003 stelde Frans mij (lichtelijk dwingend) voor om het A-rijbewijs te gaan halen.
In augustus had Frans zijn stempeltje erbij, ik was gezakt. Ik had eigenlijk geen zin om nogmaals examen te doen, ik had er volledig de balen van.
Wederom wist Frans me te overtuigen door eens naar Rijschool van Dongen in Made te gaan en Kitty van Dongen wist me wel uit te leggen hoe het werkt en derhalve heb ik in oktober 2003 mijn laatste stempeltje laten toevoegen aan mijn roze briefje.

Tot mijn grote spijt moest ik de volgende dag naar Las Vegas, alwaar het eerste legale ritje met mijn vriend Hans achterop ongeveer 360 mijl lang was.

Bij terugkomst heb ik mijn HONDA CB 750-4 van 1978 onmiddellijk ingeruild tegen een “cruiser”, een Virago 750. Zoals gewoonlijk neem ik wel vaker eerst de beslissing om daarna eens te gaan kijken of het wel de juiste was. Zo ook in dit geval. Binnen een jaar Virago eruit en een Dragstar 1100 Classic erin. Heerlijke fiets.

Enfin, Frans gek gemaakt van de Nevada ride out en Frans wilde de eerstvolgende gelegenheid mee om samen een week te gaan toeren. Dat was dus najaar 2005.

In 2004 heb ik met mijn gezin, zwager en schoonzuster al een dag of 10 met een camper deze streek verkend en Frans heeft dit jaar hetzelfde gedaan, maar dan in een week of vijf.

Samen hebben we de hoogtepunten eruit gehaald en deze trip in elkaar gezet.

Inmiddels kregen verschillende mensen lucht van onze trip en eind 2004 heb ik iedereen gevraagd of ze meegingen. Daar is uiteindelijk de groep met Frans, Ferry, Bart, Co, Nico, Johan en Hans en mijn Engelse vrienden Mark, Roger en John van overgebleven.

In een dolle bui heb ik ongezien een V Star 1100 gekocht, zodat ik geen motor hoefde te huren. Heeft sinds april bij een vriend in Irvine in de garage gestaan. Zijn zoon Max (4 jaar) heeft hem persoonlijk bewaakt.

In de loop van dit jaar besloot ook mijn compagnon Huub mee te gaan voor 1 week en mijn vriend Bert wilde wel eens een keer met mij mee naar de USA. Aangezien hij geen motorrijbewijs heeft, stelde ik voor om met een volgauto deze trip te maken. Bert heeft als gezelschap zijn zwager Ferry B. te T. meegenomen.

Na maanden voorbereiden, surfen op internet, routes maken en hotels zoeken gingen we dan eindelijk op pad….

René van Glabbeek.

Introduction: Why this trip?

This trip is organized in order of Frans Jonckheere, the man who forced me to get my motorcycle drivers licence, because he did not want to take lessons on his own.
Well, Frans, thanks a lot. It was quite a trip!

First a little history:
Beginning of 2003 Frans proposed me ( with a kind of force) to go for the motorcycle drivers license.
In August Frans passed his examination, I failed. Actually I did not want to do it over again and told Frans I would leave it like this.
But again he convinced me how nice it all could be and he introduced me to another (better) drivers school (Rijschool van Dongen in Made) and here was Kitty van Dongen in charge. She was able to explain how to ride a bike and so it happened that I passed my examination in Ocktober 2003.

Unfortunately I had to go to Las Vegas next day, where I made my first legal ride with my friend Hans as backrider on a HD Softtail Heritage. We did not check the scale on the map, so the trip was in total 360 miles.When I came home I traded my Honda CB 750-4 for a "cruiser", a Yamaha Virago 750. As usual I made a very impulsive decision, so within one year I bought a Yamaha Dragstar 1100 Classic (V-Star 1100 in the US).A very nice bike.

Anyway, I told Frans about my Las Vegas trip and we read an article about a tour in Nevada in a motor magazine. We concluded we had to make such a trip together. In 2004 my family rented a camper for 10 days, together with my brother in law and his wife, to check the area. Frans did the same this year with his wife and 3 sons, but then for 5 weeks.

We took the highlights of our trips to use in our bikeride.

In the mean time several bikers found out about our plans and the end of 2004 I asked all of them a definite yes or no. So we got Frans, Ferry, Hans, Nico, Co, Johan and Bart and my English friends Mark, Roger and John as the gang for this ride.

In a crazy moment I bought a Yamaha V Star 1100 Classic in Los Angeles, so I did not need to rent a bike. The V Star stayed in the garage of my friend Steve Sobel in Irvine and was guarded from April till September by my personal guard Max Sobel ( 4 years old!). He did a reat job!

My friend Bert called me to ask if there was any trip planned to USA that he could join. What to do with a nice guy without a motorcycle drivers licence?? Well, he could drive the van with the luggage. His brother in law Ferry B. joined him.

After 6 months of surging the internet, making and changing routes, searching for hotels and POI's, we finally left for the big trip!

René van Glabbeek.

Dag 1

Dag 1: Vertrek naar LA.

Zaterdag 17 september 2005 om 6.45 uur kwamen Rian en Frans mij ophalen. Daarna naar Ferry gegaan om hem op te halen. Om half 8 zouden we Bart en Johan zien op Hazeldonk. Om 7.45 uur nog niemand gezien dus maar even gebeld. We stonden nogal ongelukkig naast de snelweg en om niet nog meer tijd te verliezen vast met 65 mijl per uur gaan rijden. Pas bij Rumst werden we ingehaald door een stelletje Ollanders in een zwarte FIAT. De bijrijder was een echte blije rijder!!!

Onze groep bestond uit 13 deelnemers, waarvan 8 man vertrokken vanaf Zaventem, 2 man vanaf Schiphol en 3 man vanaf Londen.
In onze groep waren twee mannen, die nog nooit hadden gevlogen, dus een tripje naar LA met een overstap in Atlanta was dan ook een echte vuurdoop.
Mijn koffer woog 35.5 kilo en ik moest dus 4 kilo zien kwijt te raken.
De troel aan de incheckbalie was duidelijk nieuw en moest alles aan haar collega’s vragen. Ik heb mijn slot en schijfremslot uit mijn koffer gehaald en in mijn handbagage gestoken, op advies van die troel. Koffer was precies 31.5 kg, dus die kon mee. Daarna naar de superstrenge veiligheidscontrole en ja hoor, mijn handbagage werd eruit gepikt.
Of ik niet wist dat die sloten niet waren toegelaten om mee te nemen als handbagage, werd me gevraagd. Na veel vijven en zessen de sloten ingeleverd. Ook Ferry had zijn Xena slot in zijn handbagage zitten, dus ook maar ingeleverd. Na de nodige formaliteiten zou ik bij terugkomst tegen betaling van € 15 de sloten weer terug kunnen krijgen.

We vlogen met DELTA Airlines naar Atlanta, een paar dagen nadat ze faillissement hadden aangevraagd. Vreemd, want alle vluchten die ik ooit met Delta heb gevlogen, waren allemaal volgeboekt.

Maar onderweg werden we door verschillende concurrenten ingehaald. Vaag voorteken??

De vlucht verliep zonder problemen en we landden op tijd in Atlanta.
Bij aankomst bleek de koffer van Nico niet aangekomen. We moesten dit echter melden op onze eindbestemming.

Bert en Ferry B. zaten inmiddels op ons te wachten om verder te vliegen naar LA. Bert en Ferry B. gingen de eerste week met ons mee om de bagage te vervoeren in een busje. Dit bleek een geweldige luxe te zijn.
Ook de vlucht naar LA verliep vlekkeloos.

Even gauw het hotel gebeld om het busje te sturen en ik ben met Bert en Ferry B. naar Alamo gegaan om het busje op te halen. We hebben een Chevrolet Inlander genomen, met DVD speler, elektrische schuifdeuren etc. etc. Frans en Nico zijn de formulieren voor Nico’s koffer gaan invullen bij Delta Airlines.

In het hotel hebben we onze Engelse deelnemers begroet en na het nuttigen van een maaltijd en een consumptie was iedereen na een reis van ruim 26 uur toch wel moe genoeg om naar bed te gaan.

We hadden 10 motoren gehuurd van USA Motorreizen uit Hoevelaken en afgesproken die om 8 uur op te halen, voordat zij zelf met hun groep zouden vertrekken.

Dag 2

Dag 2: LA naar Pismo Beach

Zondagmorgen om 4.30 uur opgestaan (13.30 uur Nederlandse tijd, dus een gat in de dag geslapen). Bart en Johan liepen ook al rond. Bart had natuurlijk moeite om ergens te kunnen roken, omdat dat (gelukkig) bijna nergens mag in Californië. Op straat is een optie, als je dan de dodelijke blikken van voorbijgangers voor lief wilt nemen.

We hadden afgesproken om 7.30 te vertrekken naar de loods van USA Motorreizen, maar dat moest ineens weer 8 uur worden.
USA Motorreizen had zelf een grote groep, waarvan 3 Duitsers nog moesten komen. Die kwamen er bij vertrek achter, dat ze geen geldig paspoort hadden. Voorbereiding???

Uiteindelijk zijn we dus pas om 8.30 uur samen met die groep naar de loods gegaan om de fietsen op te halen. Niet iedereen had een goede wekker meegenomen.

Maar goed, eenmaal daar wilt iedereen natuurlijk als eerste zijn fiets en gelijk weg, we zaten nog in de stress van Europa.
Ik kom aanrijden en zie mijn V-Star 1100 al van verre staan blinken. Die zag er echt goed uit!! Ik had hem via het ISRA forum gekocht en hij stond al sinds april klaar voor me.

De rest kreeg de fiets van USA on Wheels ( zo heet die club in USA).
Roger had een BMW, Frans en Ferry een ST 1300, Hans, Nico, Mark en Johan een VT1100. John een HD Sportster en Co een HD Roadking. Bart wilde eindelijk eens op een Honda VTX 1800 gaan toeren.
De motoren waren, zachtjes uitgedrukt, niet allemaal in showroomconditie. De VTX 1800 had een kapotte waterpomp en USA on Wheels kreeg een radiator opgestuurd ter vervanging. Dit past niet, dus de VTX was niet inzetbaar. Bart kreeg hiervoor in de plaats een HD Fat Boy. Deze was in orde. De BMW had allerlei mankementen, de VT1100 van Mark had veel schade, dus hij heeft hem geruild voor een 750.

In mijn tas vond ik ook nog een mooie thermometer, die ik aan mijn windscherm heb bevestigd. Ik was erg verguld met dat ding.

Doordat er zoveel fietsen moesten worden uitgedeeld konden we pas om 10.45 uur gaan rijden. Dit was wat minder, want we hadden nog een pittig tochtje voor de boeg.
Wel hadden we tijd genoeg om bij John, Frans en Co de GPS systemen te monteren.

Maar goed, we begonnen om 10.45 met een 11voudige verkeersovertreding . We maakten een U-turn waar het niet mocht. Op weg naar Beverly Hills veel stoplichten en drukte, dus het was lastig om bij elkaar te blijven. De eerste stop was op de Walk of Fame. Onderweg ook nog wat filmfiguren gezien. Roger had grote problemen met zijn BMW. ABS werkte niet, verlichting was kapot en hij sloeg om de haverklap af.

Na deze stop kon onze politieman het niet laten en hij blockte Hollywood Boulevard, zodat wij rustig onze U-turn konden maken. Bedankt Ferry, goed gedaan!!

Alvorens we deze vreselijke stad uit waren nog even wat gegeten. Het voorstel van de roadcaptain om bij McDonalds te gaan eten werd 10voudig verworpen. Alles mag, behalve….McD!!
Ernaast zat een café, waar we heerlijke broodjes hebben genuttigd en koffie in plaats van warm bruin water hebben gedronken.

De route vervolgd over Mulholland Drive (aanrader!!) door de bergen van Los Padres National Forest. Een prachtige route met mooie bochten (ook haarspeld).

Was wel even wennen, want ik heb nog nooit met de motor in de bergen gereden. Daarnaast was ik alweer een maand mijn ST 1100 gewend en de V Star stuurt echt heel anders. Dat was weer hard werken. Thermometer kwam al dicht in de buurt van 90 graden Fahrenheit!!

Tijdens een stop op een parkeerterrein leerde Nico, dat de standaard niet aan de rechterkant gemonteerd was.

Het eerste pechgeval ( of geluksgeval??) diende zich aan. Het voorspatbord van Mark’s Shadow 750 was los getrild en had zich ingevreten in de voorband. Mark was in staat de fiets rechtop te houden, maar aan het spatbord hing een dikke “drol” rubber, zo groot als een halve hamburger. Ik had gereedschap bij me en we hebben het spatbord weer vastgezet. Mark heeft de weg verder zonder problemen kunnen vervolgen.

Na het berggebied een weg ingereden, die halverwege was afgesloten. We moesten even door het zand baggeren om weer op verharde weg te komen.
De temperatuur bleef tussen 25 en 30 graden Celsius, strak blauwe lucht, dus veel drinken. Dit noopte ons tot regelmatige wildplasstops.

Door ons te late vertrek kwamen we pas rond 19 uur in Oceano aan, waar we hebben gegeten bij Rock’n Roll. Diner. Dit restaurant is gehuisvest in twee treinwagons en ingericht in de jaren 50 stijl.
Wat een avond, de serveerster was zo gek als een deur en wist 13 uitgehongerde bikers echt te vermaken! Lekker gegeten en voldaan naar ons M6 motel in Pismo Beach.

Roger’s BMW had helemaal geen licht meer, dus dat hebben we bij het hotel gerepareerd.

De beheerder van het motel was een coole oud-hippie. Hij heeft gelijk ons motel voor de volgende dag geregeld.

Later nog de mannen van USA Motorreizen ontmoet en wat fietsen gerepareerd. De BMW moest de duurste benzine tanken, de rest de middelste grade. Dit bleek inderdaad een verbetering voor de Duitse fiets.
Allemaal lekker het mandje in, want de volgende morgen om 7 uur was het vertrek gepland.

Dag 3

Dag 3: Pismo Beach – Belmont

Om 6 uur werd ik gebeld op mijn kamer:” Please don’t get mad on me. YOU asked me to give you this wake up call!! Thanks for staying at us and have a great day!!” Dat was een gave wake-up call!! Je hebt er gelijk zin in!
Om 7 uur sharp allemaal op de fiets. Koffers in het busje en op zoek naar een ontbijt. We besloten een stukje te rijden om dan een restaurantje aan de Stille Oceaan te bezoeken.
Onderweg op de snelweg rijdt Johan over een klauwhamer, die vervolgens gelanceerd wordt en rakelings langs de helm van John vliegt. Dat scheelde weinig of we hadden al een slachtoffer gehad! Gelukkig goed afgelopen.
We hebben in Avila Beach ontbeten. Er was een pier met zeehonden en een prachtig uitzicht over de oceaan.
Hierna zouden we beginnen aan ons eerste hoogtepunt, Highway 1 van Pismo Beach tot San Francisco.

Highway 1 is de eerste highway en die loopt geheel langs de Stille Oceaan. Een al bochten, waanzinnige vergezichten, mooie bruggen, kortom een droomweg.
We hebben een tussenstop gemaakt bij het visitors centre van Hearts Castle. Bij terugkomst bij mijn motor bleek mijn thermometer gestolen te zijn. Balen, want het was juist zo’n geinig ding.
We kwamen de grote groep van USA Motorreizen nog tegen, waarvan een paar langs de weg stopten. Nadat ze weer verder konden reden ze werkelijk als ongelooflijke idioten achter hun groep aan om weer aan te sluiten. Ik was op de tweebaansweg een auto aan het inhalen met zo’n 70 mijl/uur toen ik daar nog werd ingehaald door een witte Goldwing. Ik schrok me kapot. Ik kom regelmatig in de VS, maar zoiets gevaarlijks heb ik nog nooit meegemaakt. Navraag heeft geleerd dat deze GW werd bestuurd door een Fransman. Laten we het er maar op houden dat ze het daar niet anders gewend zijn.

Onderweg een paar keer gestopt om foto’s te maken, waarbij we ook wilde zeeolifanten hebben gezien.

Vanaf Hearst Castle hebben we Highway 1 individueel gereden. Deze weg moet je op je eigen manier rijden om er intens van te kunnen genieten, dus tot Carmel lekker in mijn eentje gereden. Highway 1 is van oorsprong gemaakt voor paard en wagen, dus de bochten waren niet allemaal even goed, maar het blijft een wonderschone weg.
De één tuft lekker genietend van de natuur deze weg af, de ander, beter bekend als schraapt de stepjes over het asfalt…..

Tevens ontdekt dat de brandstofprijzen hier vrij zijn.

In Carmel, waar Clint Eastwood ooit burgemeester was, betaalde ik $ 4.29 voor een gallon benzine, terwijl we ook al $ 2.89 hebben afgerekend. Kennelijk een gevolg van vrije markt en geen concurrentie.

In Carmel hebben we een Dirty Harry Burger met Coke genuttigd. Was wel $18, maar voor velen onder ons voldoende om niet te hoeven dineren.
We wilden ook nog over the 17 Mile Drive gaan, waar alle creme de la caque van Amerika woont. Huisjes met tennisbanen, manege, zwembaden, gastenverblijven, 6 garages etc, maar motoren zijn daar ongewenst. Wij voelden er ook weinig voor om $8,50 per persoon te gaan betalen om naar deze achterbuurt te gaan, dus hebben we deze weg geschrapt.

Even doortrekken naar Belmont, waar we sliepen in Motel 6. Eerst voor Nico wat ondergoed gekocht, want er was nog steeds geen nieuws over zijn koffer.

Een aantal mensen had even vergeten dat we met 13 man op reis waren en hadden besloten om naar San Francisco te gaan. Was erg boeiend, zeker als je gaat zitten slapen in de auto.
Frans, Ferry, John en ik hebben genoten van de whirlpool en het zwembad en zijn op tijd naar bed gegaan.

Dag 4

Dag 4: Belmont- Yosemite

Om 7 uur ontbijt bij het hotel. Afgesproken om in twee groepen naar San Francisco te gaan en elkaar rond 12 uur te treffen aan de noordzijde van de Golden Gate Bridge.

John, Mark, Ferry, Frans en ik zijn via de snelweg, lekker tussen de file door naar Lombard Street. Wat zijn die wegen steil, zeg!! Komen we bovenaan gaat die weg 450 naar beneden!! Dat was even lastig, maar wel goed gelukt.
We hebben de motoren geparkeerd op Fisherman’s Wharf en hebben daar (hoezo toeristisch??) een bustocht van een uur gemaakt in zo’n namaak kabeltram. Krijg je toch wat nuttige en onnozele info over de stad. Die buschauffeur kan werkelijk 65 minuten per uur aan een stuk door blijven praten.San Francisco blijft toch mijn favoriete stad.

De rest van groep opgepikt op de parking bij The Bridge en de tour gemaakt door het Golden Gate National Recreation Area. Kwamen we boven, maken we een bocht naar rechts en daar kregen we de volle laag wind van opzij. Ooops, beetje lastig. Het was jammer genoeg heel erg mistig, dus weinig vergezichten kunnen vastleggen.
Hierna een stuk Interstate genomen tot Highway 120. Onderweg gestopt bij een walnotenboomgaard. Daar reed een machine rond, die de boom beetpakte en daarna de noten uit de boom schudde. Daarna werden de noten met een machine geraapt. Noten smaakten erg goed!!
Het volgende stuk werd al weer mooier om te rijden, meer bergen en bochten en de hectiek van de grote stad voelde je gewoon achterblijven.
We waren bijna in Groveland, toen we middenin een onweersbui terecht kwamen. Bart wilde ook eens een keer voorop rijden, later gaf hij ruiterlijk toe grote angst te hebben voor regendruppels en opspattend water. Vooraan heb je daar kennelijk geen last van. Ik heb Nico mijn regenoverall gegeven en we kwamen rond 19 uur aan in het motel. Kleding in de droogtrommel en naar het restaurant. Na 20 minuten wachten nog geen serveerster gezien, dus besloten we om naar Big Oak Flat gegaan om bij de Mexicaan te gaan eten. Dan is het wel handig dat er 13 man in de Chevrolet Inlander 3500 V6 passen….
Het regende nog steeds en we hadden inmiddels wel behoorlijk honger. Hier kregen een aantal van ons een menu voorgeschoteld, dat ze sindsdien dagelijks bestelden: The same as him, please….Toen we terugkwamen hebben onze Engelse vrienden Mark, John en Roger besloten op eigen gelegenheid naar Las Vegas te gaan. Roger had een zere kont gekregen op zijn BMW en zag vreselijk af. Omdat het toch in eerste instantie bedoeld was als vakantie, namen zij de shortcut door Death Valley. We zouden elkaar in Vegas weer treffen. Wij lagen eigenlijk 1 dag voor op ons schema, dus hebben we Lake Tahoe toegevoegd aan de route.

Dag 5

Dag 5 : Yosemite – South Lake Tahoe (CA/NV)

Om 7 uur weer op de fiets. Afgesproken bij het eerstkomende tankstation te ontbijten. We reden er dus strak voorbij en vonden het eerste tankstation in het prachtige Yosemyte Park. Lekker broodje, fles jus, koffie, sinaasappels en een mooie pin gekocht. Omdat we het advies kregen niet met een grote groep bikers een National Park te bezoeken hebben we de groep gesplitst. Frans, Ferry, Nico en ik hebben dit waanzinnig mooie park rustig bekeken, iets te rustig voor Ferry (de bochtenspecialist). Afspraak 11.30 uur eerste tankstation ná het park.

Na ons ontbijt naar boven gereden en wat foto’s gemaakt van de fiets in de sneeuw.

Ook de wegen waren nog licht besneeuwd door de regenbui van de vorige nacht. Adembenemende uitzichten, gave wegen, prachtige natuur. Niet voor niets is Yosemite National Park hét vakantieoord no. 1 voor Amerikanen.De Half Dome, de kreekjes, iedere bocht gaf weer nieuwe en mooiere beelden. Kortom, we hebben Fast Ferry ruim een uur laten wachten bij het tankstation. Bij aankomst werd ik dan ook gefouilleerd door hem…

Na lekker buiten geluncht te hebben zijn de Engelsen zuid richting Death Valley gegaan en wij in noordelijke richting de 395 op. Dit was werkelijk de mooiste weg die we gereden hebben. Echt jammer, dat ook blik er was toegelaten en de maximum snelheid slechts op 70 mijl per uur was vastgesteld. Stel je eens voor: heerlijk brede wegen, perfect aangelegde bochten, nieuw asfalt, blauwe lucht en een graadje of 30. PUUR genieten!!
De Shadows konden niet in zijn 5 omhoog, de rest van de motoren hebben volop kunnen gaan en gaan en gaan….Het is niet te beschrijven hoe mooi dat is.
Vlak voor Lake Tahoe gestopt op een parkeerplaats om te verzamelen en de oohs en aahhhs te delen. Dit was een onverwacht hoogtepunt geworden!

Het was inmiddels zo warm geworden, dat de standaard zich had ingevreten in het asfalt.
Om 15.30 uur waren we in ons motel in Lake Tahoe, dat ik had geboekt. Bert had een ander motel geboekt, maar dat krijg je dus als een SMS van de vorige dag pas 20 uur later aankomt. Bert heeft zijn motel gecanceld en heeft ons gevonden.Opgelost weer.

Nog even met een Engels stel in the Hot Tub gezeten. Wat een humor hebben die lui toch, geweldig!

Deze mensen hadden in de woestijn de gehele dag regen gehad. Dit is waarschijnlijk gedaan om ze langzaam te laten aclimatiseren. Naast de cultuurshock en het wennen aan het rijden aan de right side in plaats van de wrong side of the road zou overdadige zon deze mensen volledig van de kaart brengen. Navraag heeft geleerd, dat ze de volgende dag naar Sacremento vertrokken, dus er was geen reden ons zonovergoten reisschema aan te passen.
Om 16.00 uur lagen we in de whirlpool en het zwembad.

Wandeling gemaakt door zowel het Californische gedeelte van Lake Tahoe als het deel van Nevada, waar dus volop casino’s waren. Thais gegeten bij het motel. Ook hier stond gelukkig The Same as Him op het menu.

Dag 6

Dag 6 : South Lake Tahoe – Austin NV

Om 7 uur vertrokken. Het was best koud, een graad of 5 Celsius. Deze route was door Ferry gemaakt.

Na het verlaten van het berggebied moesten we rechtsaf een grindweg op. Na zo’n 4 mijl had ik het wel gezien. Hier is een V Star niet voor gebouwd!!
Samen met Bart ben ik teruggegaan en over de highway omgereden.

De rest weer opgepikt en een tussenstop gemaakt bij Wabuska Bar, een oude bar met veel historie.Hier werd ik gebeld door Huub, dat zijn neefje van 16 na een tragisch ongeval in coma lag en zojuist was opgegeven door de doctoren. Hij zou dus zaterdag niet komen om op mijn motor het tweede deel te gaan rijden.

Alsof de hobbelweg nog niet voldoende was, kwamen we door nog zo’n vindingrijke routewijziging oog in oog te staan met twee guards van de US Navy. De weg die Fast Ferry had ingepland, liep dwars door een marinebasis. Nu leerden we later dat 500 miljoen jaar geleden grote delen van West Amerika uit zee bestond, maar midden in die woestijn kun je echt niet aanmeren met een boot, hoor jongens.
Op aanwijzing van de guards de route aangepast.

We zijn gestopt bij Sand Mountain, waar we in de schaduw bij 40 graden Celsius hebben geluncht.

We hebben Highway 50 overleefd. Eén lange weg zonder huizen, tankstations, restaurants etc. Lijkt geen eind aan te komen. In Austin hebben een aantal mensen een pin gekocht met “I survived Highway 50”. Ook Johan heeft zo’n speld, maar die was zeker niet verdiend. De Honda VT 1100 moesten al na zo’n 120 mijl op reserve en er was geen tankstation vóór Austin NV.
Hans besloot economisch te gaan rijden, door de snelheid niet boven de 50 mijl per uur te laten komen en zo constant mogelijk te rijden. Johan echter bleef bij zijn motto: “Gas erop!”. Dit nobele streven was wel de oorzaak van een weigering van zijn ijzeren paard op 4 mijl afstand van het tankstation. Gelukkig was Bert al gearriveerd met de limo en kwam netjes een jerrycan benzine brengen.

Nadat we allemaal hadden getankt ingecheckt bij een motel, waar we voor $35 per kamer konden overnachten. Nico en ik moesten echter in de King’s Suite, wat wel $5 duurder was. Gelukkig was Nico zo goed in Engels, dat hij op basis van zijn seniorenstatus weer korting heeft bedongen!

De beheerder en zijn vrouw sliepen bij de receptie. Erg vriendelijk en behulpzaam.
Nico kreeg de voorjaarskriebels en ging zijn motor maar eens wassen, hetgeen algehele navolging kreeg.
Co kwam erachter, dat de

draaicirkel van de Roadking best groot was.
Austin was ooit een van de grootste en rijkste mijnwerkersplaatsen in de USA. Het authentieke plaatsje heeft nog 190 inwoners en een aantal leuke winkels en horeca-gelegenheden. Na ons diner in het restaurant, waar ook hier weer The Same as Him op het menu stond, zijn een aantal van ons op de terugweg nog even de saloon ingedoken.

Co had nog zó met zijn broer afgesproken om goed op te passen……

Dag 7

Dag 7: Austin – Pioche

Om 7 uur vertrokken uit dit geinige plaatsje.
Bert en Ferry B. hebben de koffers ingeladen en zijn later vertrokken. Ze moesten de verontschuldigingen overbrengen van de vrouw van het motel, dat ze zich had verslapen en we daardoor geen koffie hadden gekregen. Was geen punt.
We hebben in het restaurantje ontbeten en speciaal voor Nico hebben ze Sunshine eggs gebakken.

De volgende bestemming was Pioche, een plaatsje waar Bart op het internet info had opgespoord en er zou een authentieke saloon zijn, waar we zouden overnachten.

Tussen Austin en Pioche grote stukken rechte weg, waar op een afstand vanb ruim 100 km. Wel twee flauwe bochten zaten. Gelukkig werden die ruim van tevoren middels verkeersborden aangegeven…..

Johan werd opgeschrikt door twee reeën die op de weg sprongen. Hij remde uit alle macht en kreeg zijn fiets op tijd stil. Springt ree nummer drie vanaf een rots boven de weg zó op Johan. Zijn been kwam onder het motorblok en was zwaar gekneusd. Aan het trekkebenen te zien was het niet helemaal jofel, maar voor Johan was er maar 1 slogan ; “Gas erop!!”. Keihard is die vent!

We kwamen lekker vroeg in Pioche aan en hebben ingecheckt in het Overland Hotel.

Dit voormalige bordeel/saloon werd bevolkt door wat locals, waarvan we nog steeds niet weten wat hun bijdrage aan de landelijke economie wel is. Bijna alle winkels zijn verlaten en gesloten, maar er is wel een Kamer van Koophandel…
We hebben eerst het voormalig gerechtsgebouw bezocht, dat inmiddels een museum is.
Verschillende duistere figuren werden uit de jury gezet.

’s Avonds gegeten in Historic Silver Café. Ik bestelde een Cowboy steak met garnalen.
Die steak bestond voor 80% uit vet! Niet te eten. Overigens ook de enige keer dat het eten niet goed was.

Na het eten gelijk het bordeel ingedoken. Johan, Bart en Co bleven nog “even” in de saloon. Bart heeft de hele historie van Pioche uitgewerkt en de internetinformatie op waarheid gecontroleerd. Daar was hij om half drie mee klaar, dus hij kon eindelijk naar bed.

Dag 8

Dag 8 : Pioche – Las Vegas

Toen ik om 6 uur buiten kwam, zaten Bart en Johan al op het bankje voor het bordeel. Ik kan niet zeggen dat Bart er florissant uitzag.
Om 6.30 uur ontbeten in Historic Silver Café. Johan en Bart hadden nog geen behoefte aan eten of drinken.

Het plan was om een lange trip te gaan maken naar Vegas, met een trip door de Valley of Fire en een bezoek aan de Hoover Damm alvorens we dan met zijn allen de Strip op zouden rijden.

We zijn in twee groepen gaan rijden en hebben bij Arrolime geluncht. Bart had nog steeds geen trek, maar wel bereik met zijn GSM, dus hij kon eindelijk weer met zijn vriendin bellen.
Na de lunch gaan tanken en even een stukje Interstate 15 tot de Valley of Fire.

Voor het park weer afgesproken om dit individueel te gaan beleven en we zouden weer samenkomen bij de informatiekiosk links van de weg. Helaas geen tijd afgesproken.

Dit park was het volgende hoogtepunt van deze trip. Je rijdt door wat grijs rotsgebergte er naartoe en plotseling maak je een bocht en ligt er een onbeschrijflijk mooi rood gebergte voor je.
Hans heeft hier in een uur meer foto’s gemaakt dan in zijn hele vakantie in Tsjechië. Voor Fast Ferry is een rots een rots, hij snapt niet dat we er zoveel verschillen in zien.
Maar gelukkig heeft de rest van de groep zich tegoed gedaan aan deze overvloed van natuurschoon. Ik had het gevoel dat achter elk rotsblok een gevederd hoofd met pijl en boog zat….

Met Nico weer een pin gekocht en samen verder getoerd tot we Frans en Ferry tegenkwamen bij de afgesproken plaats. Fast Ferry vloog weer terug naar het visitor’s centre om voor Frans en hem ook een pin te halen en Frans en ik hebben een wandeling gemaakt naar de Elephant, een rots die de vorm heeft van een kikker (geintje).

Na een klein uur kwamen Co, Hans en Johan eraan. Bart zat vlak achter hen, maar was misschien even aan het bellen. De mannen hadden al gegeten, dus we zouden naar de Hoover Damm gaan. Frans , Ferry, Nico en ik vertrokken, in de veronderstelling gevolgd te worden dor de rest. Na een slechte weg van ruim 50 mijl begon mijn telefoon te trillen en te piepen. Het ene SMSje na het andere!!

Bart was lelijk gevallen en had letsel aan zijn hoofd, hand en rug. De Fat Boy lag in de prak in het Park. Met Co overlegd wat te doen en nadat hij een takelbedrijf had ingeschakeld en wat zaken met de Park Ranger had geregeld kon hij met Johan verder. Inmiddels was Hans op de Roadking naar ons toegekomen. De boys zijn naar de Hoover Damm gereden en ik heb op Co en Johan gewacht bij een Ranger Station. Daar kwam een vrouw in een afgetrapte auto aan, die iemand vroeg haar te bellen op de telefooncel. Dit gesprek duurde bijna twee uur en ze vertelde een vriendin wat haar was overkomen in New Orleans. Ze was alles kwijt, haar huis, haar man en kinderen. Vreselijk om aan te horen.

Na ruim anderhalf uur was het ook buiten de schaduw een beetje te harden en ben ik naar het kruispunt gereden, waar Co en Johan zouden moeten afslaan. Ik zag ze aankomen, lichten aangezet, getoeterd, gezwaaid……reden strak langs me heen!!!
Ik er achteraan en uiteindelijk bij het Lake Mead Visitor’s Centre gewacht op de rest. Co en Johan zijn nog even over de Hoover Damm gereden en daarna op naar Las Vegas!!

Het plan om met zijn allen tegen de avond de Strip op te rijden was behoorlijk in duigen gevallen. De Engelsen hadden afgehaakt en Bart was letterlijk afgevallen.
We waren met onze gedachten meer bij Bart dan bij de toer over de Strip, dus maar goed dat Co dit gefilmd heeft. Een enkele fiets maakte zoveel lawaai, dat de herrie van de Strip bijna onhoorbaar werd. De aso!!

Op het noordelijke deel van de Strip hebben we de motoren geparkeerd bij het Sahara hotel.

Een aantal mannen zijn naar Bart gegaan in het ziekenhuis, een aantal zijn Vegas ingedoken en ik had een zakelijke afspraak.

De volgende dag heb ik Bert en Ferry B. naar het vliegveld gebracht. Hun trip zat erop. We waren erg blij dat ze meegeweest waren!
Daarna samen met de Engelsen mijn stand op de beurs opgebouwd en USA on Wheels geholpen de 3 fietsen van de Engelsen en mijn V-Star op de aanhanger te zetten.
Peter van USA on Wheels zou daarna de Fat Boy bij het takelbedrijf ophalen en naar LA brengen.

's Avonds met een groep naar het ziekenhuis geweest om Bart op te zoeken.
Hij had een corset aan en kon in ieder geval weer lopen om buiten het ziekenhuis een zak shag leeg te paffen. Het leek gelukkig minder ernstig dan aanvankelijk werd gedacht.

Toen met de gang naar Las Vegas Downtown, waar we in Fremont Street een gave show kregen.

De boys hadden een heerlijk diner geregeld voor Frans en mij om ons te bedanken voor de organisatie. Dat was niet nodig, maar wel een tof idee. Het eten smaakte hieldool veel lekkeldel, ondanks de pittge saus....

week 2

Week 2 : Las Vegas- Los Angeles

Maandag, dinsdag en woensdag had ik tot 4 uur ’s middags de Packexpo verpakkingsbeurs en daarna heb ik wat gegeten met klanten en leveranciers.
Zodra ik hiermee klaar was heb ik zo goed en zo kwaad als het ging me met Bart bemoeid. Maandagavond zijn vader en Hélène opgehaald op het vliegveld.
Volkomen uitgeput waren ze van de lange reis en ik heb ze naar het ziekenhuis gebracht en later weer opgehaald en naar het hotel gebracht.

Dinsdag koffie gedronken in Venetië en woensdag lekker gegeten bij Lone Star.

Woensdagavond met de vader van Bart naar Barstow gereden, waar ik een uitgeputte,maar gezeliige groep motorrijders heb gevonden.
Na een aantal 3 dubbele espresso’s van Starbucks met een brownie lekker gaan maffen.

De volgende dag met de boys nog naar een cowboystadje geweest, erg leuk, bijzonder industriëel (sommigen dachten dat dit een toeristische attractie was, maar die hadden het volledig mis).

Daarna nog wat Levi’s gekocht en een camera en om 15.30 waren we weer in het Furama hotel.
Om 15.45 uur belde Frans. Ik kon ze gaan halen. Nog even gauw een gallon benzine in de bus, boys opgehaald en naar het hotel gebracht.
Daarna met Frans, Ferry en de vader van Bart naar het vliegveld. Eerst busje teruggebracht, daarna Bart en Hélène opgehaald.
Hierna met zijn allen lekker gegeten bij een steakhouse.

Dag 15

Dag 15: Los Angeles- Zaventem

Vroeg opgestaan, want ik wilde veel slapen in het vliegtuig. Toch is vliegen vanaf de westkust vervelender dan vanaf de oostkust. De 9 uur tijdsverschil zijn moeilijker te overbruggen dan 6.

Zaterdagmorgen op Zaventem op tijd geland. Mijn vrouw en jongste dochter waren er al en we hebben met zijn allen nog wat gedronken.
Ook nog getracht de in beslag genomen sloten terug te krijgen. Niet dus!! Niet alleen de zwaantjes zijn vervelend in België, kennelijk krijgt iedere analfabeet met een uniform het hier op zijn heupen. Daar moeten we dus nog voor terug!
Redelijk uitgeput in de auto gestapt en Ferry en Frans thuisgebracht.

Nawoord

This was the most beutiful bike ride I ever made. In the beginning I was a little afraid if the the group would become a group. I was the only one who knew everybody. There was no reason for fear, all went excellent! Everybody did what we agreed to do before we started the trip. In advance I went mad of all the questions where how who when and so on, but since we discovered the "Same as him plaese" menu most problems were solved. For me the trip was a lot of planning and organization, for others is was a planned and organized trip. I enjoyed all of it for more than 600%, but I decided never to do this again. The reason is, that I am afraid that the expectation level will be much higher, because of this great experience . It will be hard to get at least the same undescribable feelings again. I want to thank the whole group for the extreme pleasant time, and specially Bert and Ferry for taking care of the luggage every day. This was and superb luxury we all (except Nico) appreciated a lot. Also I have to thank Frans, that he convinced me it was absolutely neccessary to get my drivers licence for the motorbike. Otherwise I would never have had this experience. He also spent a lot of time to check the routes for all the GPS systems. Co made a great DVD movie, which I have seen alreay 6 times now ( march 2006)

Nawoord Dit was de mooiste motortrip die ik ooit gemaakt heb. In het begin wat angst gehad of de groep wel een groep zou worden, daar ik de enige was die iedereen kende, maar dat is boven verwachting goed gegaan. Ook de vooraf gemaakte afspraken zijn allemaal zonder problemen nagekomen. In het begin werd ik een beetje gek van alle vragen over hoe en wat, maar nadat men had ontdekt dat “the same as him, please” goed te eten was, werd het al een stuk minder. De reis was voor mij een heel geregel, voor anderen was het een geheel geregelde reis. Ik heb er vanaf het begin tot het eind 600% plezier in gehad, maar heb besloten dit nooit meer te doen! Ik ben bang, dat bij een volgende reis de verwachtingen zoveel hoger liggen, dat het onbeschrijflijke gevoel dat we eigenlijk meerdere malen per dag hadden, niet meer terugkomt. Ik wil de hele groep bedanken voor de verrekte gezellige tijd en in het bijzonder Bert en Ferry, die voor het transport van de koffers gezorgd hebben. Dit was een bijzondere luxe, waar we allemaal (behalve Nico) veel plezier en gemak van hebben gehad. Daarnaast moet ik Frans toch bedanken, dat hij me heeft overgehaald om mijn A-rijbewijs te halen, anders had ik dit nooit meegemaakt. Tevens heeft Frans iedere dag de routes aangepast en voor de volgende dag weer in orde gemaakt. Daar was hij iedere avond toch stiekum een hele tijd mee bezig. Co heeft nog wat werk om zijn DVD te plakken en te bakken. Ik ben benieuwd hoe de film geworden is De DVD's van Co hebben we in december 2005 bij Ferry thuis gekregen. Dat was een leuke avond en de DVD een super herinnering!

Menusuggestie / Menu suggestion

Menusuggesties:
Menu suggestion:

Als je niet precies weet kun je het volgende bestellen:
If you do not exactly know what to order in a restaurant, this might help:

P: Hi guys, I am Pamela, I am your waitress for today. Are you ready to order??

You: Egg

P: How do you want it cooked?

You: ???? what do you offer??

P: Omelet, scrambled, cooked, sunny side up and our newest version: Sunshine egg.

You: sunshine egg please.

P: Do you want bread?

You: OK.

P: What kinda bread??

You: ????

P: We have sourdough, white, wheat, corn, diner roll, toast or French toast.

You: French Toast

P: You want baked potatoes, mashed potatoes, hashbrown or fries??

You: Fries!!

P: Do you want soup or salad??

You: What soup do you have?

P: Tomato, bean or onion soup.

You: Ok, no soup, what salads?

P: Ceasar, Blue Cheese, Honey mustard, French, Ranch, 1000 Islands.

You: Salad with thousand Islands please.

P : Thanks for your order.

P: And what do you want to order??

The whole group: THE SAME AS HIM PLEASE!!

The Bandits

The Bandits!

Bert S. from S.

Age: 48
Job: driver of the van

Quote:
Het gaat niet om de grootte, maar om de uitzettingscoëfficiënt.

Not the size matters, it is the expansion coeffiecient