Toen ik om 6 uur buiten kwam, zaten Bart en Johan al op het bankje voor het bordeel. Ik kan niet zeggen dat Bart er florissant uitzag.
Om 6.30 uur ontbeten in Historic Silver Café. Johan en Bart hadden nog geen behoefte aan eten of drinken.
Het plan was om een lange trip te gaan maken naar Vegas, met een trip door de Valley of Fire en een bezoek aan de Hoover Damm alvorens we dan met zijn allen de Strip op zouden rijden.
We zijn in twee groepen gaan rijden en hebben bij Arrolime geluncht. Bart had nog steeds geen trek, maar wel bereik met zijn GSM, dus hij kon eindelijk weer met zijn vriendin bellen.
Na de lunch gaan tanken en even een stukje Interstate 15 tot de Valley of Fire.
Voor het park weer afgesproken om dit individueel te gaan beleven en we zouden weer samenkomen bij de informatiekiosk links van de weg. Helaas geen tijd afgesproken.
Dit park was het volgende hoogtepunt van deze trip. Je rijdt door wat grijs rotsgebergte er naartoe en plotseling maak je een bocht en ligt er een onbeschrijflijk mooi rood gebergte voor je.
Hans heeft hier in een uur meer foto’s gemaakt dan in zijn hele vakantie in Tsjechië. Voor Fast Ferry is een rots een rots, hij snapt niet dat we er zoveel verschillen in zien.
Maar gelukkig heeft de rest van de groep zich tegoed gedaan aan deze overvloed van natuurschoon. Ik had het gevoel dat achter elk rotsblok een gevederd hoofd met pijl en boog zat….
Met Nico weer een pin gekocht en samen verder getoerd tot we Frans en Ferry tegenkwamen bij de afgesproken plaats. Fast Ferry vloog weer terug naar het visitor’s centre om voor Frans en hem ook een pin te halen en Frans en ik hebben een wandeling gemaakt naar de Elephant, een rots die de vorm heeft van een kikker (geintje).
Na een klein uur kwamen Co, Hans en Johan eraan. Bart zat vlak achter hen, maar was misschien even aan het bellen. De mannen hadden al gegeten, dus we zouden naar de Hoover Damm gaan. Frans , Ferry, Nico en ik vertrokken, in de veronderstelling gevolgd te worden dor de rest. Na een slechte weg van ruim 50 mijl begon mijn telefoon te trillen en te piepen. Het ene SMSje na het andere!!
Bart was lelijk gevallen en had letsel aan zijn hoofd, hand en rug. De Fat Boy lag in de prak in het Park. Met Co overlegd wat te doen en nadat hij een takelbedrijf had ingeschakeld en wat zaken met de Park Ranger had geregeld kon hij met Johan verder. Inmiddels was Hans op de Roadking naar ons toegekomen. De boys zijn naar de Hoover Damm gereden en ik heb op Co en Johan gewacht bij een Ranger Station. Daar kwam een vrouw in een afgetrapte auto aan, die iemand vroeg haar te bellen op de telefooncel. Dit gesprek duurde bijna twee uur en ze vertelde een vriendin wat haar was overkomen in New Orleans. Ze was alles kwijt, haar huis, haar man en kinderen. Vreselijk om aan te horen.Na ruim anderhalf uur was het ook buiten de schaduw een beetje te harden en ben ik naar het kruispunt gereden, waar Co en Johan zouden moeten afslaan. Ik zag ze aankomen, lichten aangezet, getoeterd, gezwaaid……reden strak langs me heen!!!
Ik er achteraan en uiteindelijk bij het Lake Mead Visitor’s Centre gewacht op de rest. Co en Johan zijn nog even over de Hoover Damm gereden en daarna op naar Las Vegas!!
Het plan om met zijn allen tegen de avond de Strip op te rijden was behoorlijk in duigen gevallen. De Engelsen hadden afgehaakt en Bart was letterlijk afgevallen.
We waren met onze gedachten meer bij Bart dan bij de toer over de Strip, dus maar goed dat Co dit gefilmd heeft. Een enkele fiets maakte zoveel lawaai, dat de herrie van de Strip bijna onhoorbaar werd. De aso!!
Op het noordelijke deel van de Strip hebben we de motoren geparkeerd bij het Sahara hotel.
Een aantal mannen zijn naar Bart gegaan in het ziekenhuis, een aantal zijn Vegas ingedoken en ik had een zakelijke afspraak.
De volgende dag heb ik Bert en Ferry B. naar het vliegveld gebracht. Hun trip zat erop. We waren erg blij dat ze meegeweest waren!
Daarna samen met de Engelsen mijn stand op de beurs opgebouwd en USA on Wheels geholpen de 3 fietsen van de Engelsen en mijn V-Star op de aanhanger te zetten.
Peter van USA on Wheels zou daarna de Fat Boy bij het takelbedrijf ophalen en naar LA brengen.
's Avonds met een groep naar het ziekenhuis geweest om Bart op te zoeken.
Hij had een corset aan en kon in ieder geval weer lopen om buiten het ziekenhuis een zak shag leeg te paffen. Het leek gelukkig minder ernstig dan aanvankelijk werd gedacht.
Toen met de gang naar Las Vegas Downtown, waar we in Fremont Street een gave show kregen.
De boys hadden een heerlijk diner geregeld voor Frans en mij om ons te bedanken voor de organisatie. Dat was niet nodig, maar wel een tof idee. Het eten smaakte hieldool veel lekkeldel, ondanks de pittge saus....
